Топ-100
Poprzednia

ⓘ Geografia




                                               

Geografia

Geografia – nauka przyrodnicza i społeczna zajmująca się badaniem powłoki ziemskiej, jej zróżnicowaniem przestrzennym pod względem przyrodniczym i społeczno-gospodarczym, a także powiązaniami pomiędzy środowiskiem przyrodniczym a działalnością społeczeństw ludzkich. Nazwa geografia pochodzi od słów γῆ ge – "ziemia” i γράφω grapho – "piszę”. Za twórcę terminu uważa się Eratostenesa z Cyreny. Ze względu na różnorodność przedmiotu geografii i urozmaiconej metodologii częste są dyskusje wokół jej definicji oraz zakresu badawczego; proponuje się używanie w miejsce dotychczasowej nazwy "geografi ...

                                               

Akademickie Koło Naukowe Gospodarki Przestrzennej UAM

Akademickie Koło Naukowe Gospodarki Przestrzennej – organizacja studencka działająca od 1996 roku na Wydziale Nauk Geograficznych i Geologicznych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu przy Instytucie Geografii Społeczno-Ekonomicznej i Gospodarki Przestrzennej. Akademickie Koło Naukowe Gospodarki Przestrzennej, ze względu na swój akademicki charakter, może zrzeszać zarówno studentów m.in. gospodarki przestrzennej oraz geoinformacji, jak i doktorantów oraz wszelkie osoby zainteresowane tematyką planowania przestrzennego i urbanistyki.

                                               

Determinizm geograficzny

Determinizm geograficzny – pogląd uznający czynniki środowiskowe za decydujące w rozwoju społeczeństwa, kultury i gospodarki; pogląd, że środowisko geograficzne uzależnia człowieka od siebie. Przeciwieństwem determizmu geograficznego jest nihilizm geograficzny.

                                               

Dydaktyka geografii

Dydaktyka geografii – jedna z dydaktyk przedmiotowych, która formułuje cele nauczania geografii, opracowuje kryteria doboru i sposoby układu treści nauczania geografii, adaptuje ogólnodydaktyczne oraz opracowuje własne metody kształcenia i środki dydaktyczne, bada różne elementy i uwarunkowania procesu nauczania-uczenia się geografii, wykrywa prawidłowości tego procesu oraz racjonalizuje jego organizację.

                                               

Fluctus

Fluctus – krótkotrwałe zjawisko polegające na tworzeniu się struktur w kształcie załamujących się fal, występujące głównie na górnej powierzchni chmury. Fenomen ten zachodzi pod wpływem niestabilności Kelvina-Helmholtza. Powstawanie tego zjawiska jest uwarunkowane występowaniem dwóch warstw powietrza, cieplejszej i chłodniejszej. Warstwy poruszają się względem siebie, co w rezultacie powoduje tworzenie się charakterystycznych zawirowań. Zazwyczaj można je zaobserwować w wietrzne dni, szczególnie nad obszarami górzystymi. Fluctus towarzyszy takim chmurom, jak: Stratocumulus Cumulus Altocumu ...

                                               

Flumen

Flumen – pasmo nisko występujących chmur w superkomórce burzowej, ułożonych równolegle do kierunku przepływu powietrza w dolnej części troposfery i przemieszczających się w kierunku lub do wnętrza superkomórki. Chmury te mogą utworzyć wzdłuż pseudofrontu ciepłego superkomórki tzw. pasma dopływowe ang. inflow bands, które znajdują się mniej więcej na podobnej wysokości co podstawa prądu wstępującego.Chmury te nie mają połączenia z chmurą stropową murus, a ich podstawa znajduje się od niej wyżej. Chmury te są często mylone z tornadami, odróżnia je to, że flumen nie obraca się. Tego typu form ...

                                               

Interior

Interior – terytorium położone w głębi kraju, daleko od wybrzeża morskiego i od ośrodków przemysłowych. Słabo zagospodarowane i trudno dostępne wnętrze lądu. Tradycyjnie termin ten odnosi się zwłaszcza do tego typu obszarów w Ameryce Południowej, Rosji, na Islandii i w Australii. Państwa, u których występuje interior, podejmują działania, aby zwiększyć możliwości gospodarczego wykorzystania tych obszarów, np. rząd Brazylii wybudował od podstaw stolicę w głębi kraju.

                                               

Krajobraz

Krajobraz – wieloznaczny termin stosowany w różnych dziedzinach nauki. Najogólniej za krajobraz uważa się ogół cech przyrodniczych i antropogenicznych wyróżniających określony teren, zespół typowych cech danego terenu. Według Dawida L. Armanda krajobraz jest synonimem terytorialnego lub akwatorialnego kompleksu terytorialnego. Poza kontekstem fachowym słowo "krajobraz” jest używane w celu określenia formy widoku. Zonneveld 1990 traktuje krajobraz jako przestrzenny i materialny wymiar rzeczywistości ziemskiej i definiuje go jako "kompleksowy system składający się z form rzeźby i wód, roślin ...

                                               

Krajobraz antropogeniczny

Krajobraz antropogeniczny – krajobraz przekształcony przez człowieka. W jego skład wchodzą np. bloki, chodniki, fabryki, mosty, drogi itp. Jego przeciwieństwem jest krajobraz pierwotny. W krajobrazie antropogenicznym wyróżniamy dwa typy: Krajobraz miejsko-przemysłowy jako skupienie dużych miast z dobrze rozwiniętymi i powiązanymi ze sobą gałęziami przemysłu, połączonych siecią dróg Krajobraz rolniczy, utworzony pod wpływem działalności rolniczej

                                               

Krajobraz naturalny

Krajobraz naturalny – typ krajobrazu, na który składają się takie komponenty jak: skała macierzysta, woda, powietrze, flora i fauna. Jego charakter określają własności poszczególnych komponentów i relacje między nimi. Występuje on na obszarach, gdzie zaznacza się już działalność człowieka, ale nie spowodowała ona naruszenia zdolności samoregulacyjnych ekosystemów. W takim krajobrazie nie ma elementów przestrzennych wprowadzonych przez człowieka np. torów kolejowych, mostów czy zabudowań. Krajobraz naturalny nie może być utożsamiany z krajobrazem pierwotnym, gdyż obejmuje zarówno zjawiska p ...

                                               

Krajobraz pierwotny

Krajobraz pierwotny – krajobraz zachowany w swojej pierwotnej postaci, czyli taki, którego elementy nie zostały naruszone lub przekształcone przez działalność ludzką. Obecnie krajobraz ten spotykamy coraz rzadziej. Występuje w najwyższych partiach niektórych masywów górskich, na obszarach tundry, w dużych częściach pustyń.

                                               

Krajobraz pogórniczy

Krajobraz pogórniczy można utożsamiać z ogółem zjawisk i procesów górniczych związanych z etapem eksploatacyjnym i poeksploatacyjnym, obiektów i cech fizycznych na powierzchni ziemi w odniesieniu do określonego miejsca i czasu. Jest wynikiem wzajemnego dynamicznego oddziaływania różnych zjawisk i procesów górniczych, w którym dominują procesy geologiczne i geomorfologiczne oraz czynniki antropogeniczne. Dominacja tych ostatnich sprawia, że krajobraz pogórniczy staje się częścią krajobrazu kulturowego. Nie jest jedynie formą zdewastowanego krajobrazu przyrodniczego lecz może być nową jakośc ...

                                               

Krajobraz rolniczy

Krajobraz rolniczy – typ krajobrazu kulturowego, ukształtowany pod wpływem działalności rolniczej; to krajobraz m.in. pól uprawnych, powstałych w wyniku wypalania lub karczowania lasów w celu uprawy zbóż, roślin okopowych itp. oraz ukształtowany w wyniku wieloletniego użytkowania rolniczego. Krajobrazy rolnicze charakteryzują się fauną i florą w znacznym stopniu zorganizowaną i kontrolowaną przez człowieka. Wpływ na gleby jest również bardzo silny: melioracje, nawożenie, stosowanie środków ochrony roślin itd. Z krajobrazem rolniczym ściśle związane są np. rośliny segetalne.

                                               

Lista hrabstw w stanie Arkansas

                                               

Lista obiektów geograficznych o jednoliterowej nazwie

Obiekty geograficzne o jednoliterowej nazwie: E – góra na wyspie Hokkaidō w Japonii Å – wieś w gminie Moskenes, w regionie Nordland w Norwegii U – miejscowość w Panamie Å – wieś w gminie Lavangen, w regionie Troms w Norwegii Å – wieś w gminie Meldal, w regionie Sor-Trondelag w Norwegii Å – wieś w gminie Tranoy, w regionie Troms w Norwegii Y – rzeka w Rosji Ą – osada w województwie lubuskim w Polsce Å – wieś w gminie Andoy, w regionie Nordland w Norwegii Ý – wietnamska nazwa Włoch Ì – gaelicka nazwa wyspy Iona w Szkocji Å – wieś w gminie Ibestad, w regionie Troms w Norwegii Å – wieś w gmini ...

                                               

Medal Mungo Parka

Medal Mungo Parka – odznaczenie wręczane przez Królewskie Szkockie Towarzystwo Geograficzne w uznaniu za znaczny wkład wiedzy geograficznej poprzez odkrycia, badania, prace korzystne dla ludzkości prowadzone w potencjalnie niebezpiecznym otoczeniu czy środowisku. Medal został ustanowiony ku czci szkockiego odkrywcy Mungo Parka.

                                               

Międzynarodowy Kongres Geograficzny

Międzynarodowy Kongres Geograficzny – kongres organizowany przez Międzynarodową Unię Geograficzną. Kongresy odbywają się co 3-4 lata. Pierwszy odbył się w 1871 w Antwerpii.

                                               

Panorama (geografia)

Panorama – szeroki, rozległy widok krajobrazu, miasta lub okolicy obserwowany ze znacznej odległości z wyżej położonego w terenie punktu widokowego. Technika fotografii umożliwia utrwalanie takiego widoku za pomocą odpowiednich zdjęć panoramicznych.

                                               

Rzeka graniczna

                                               

Satelitarne obrazowanie Ziemi

Satelitarne obrazowanie Ziemi to obrazy Ziemi zebrane przez satelity obrazujące obsługiwane przez rządy i przedsiębiorstwa na całym świecie. Przedsiębiorstwa, instytucje zajmujące się obrazowaniem satelitarnym sprzedają obrazy przedsiębiorstwom, np. Apple Maps i Google Maps, udostępniają je rządom i związanym z nim podmiotom.

                                               

Strefa międzyzwrotnikowa

Strefa międzyzwrotnikowa – jedna ze stref oświetlenia kuli ziemskiej, obejmująca obszar położony między zwrotnikami Raka i Koziorożca. W ciągu roku w każdym miejscu tej strefy Słońce dwa razy znajduje się w zenicie – z wyjątkiem zwrotników, gdzie zenitalne górowanie Słońca zachodzi tylko raz. Poza tą strefą Słońce nigdy nie góruje w zenicie.

                                               

Strefa umiarkowana

Strefa umiarkowana – skrócona nazwa strefy klimatów umiarkowanych, a mylące określenie dla strefy umiarkowanych szerokości, jednej z trzech rodzajów stref oświetlenia Ziemi. Według mapy stref klimatycznych Wincentego Okołowicza jest to jeden z dwóch równoleżnikowych pasów: występujący wzdłuż równoleżnika 55° między 35°/55° a 54°/71° na półkuli północnej oraz 45° 31°/54° na półkuli południowej. Pod wpływem ciepłych prądów morskich granice strefy klimatycznej oddalają się od równika, a pod wpływem zimnych prądów i w głębi rozległych kontynentów są przesunięte dalej od biegunów geograficznych ...

                                               

Strefy oświetlenia Ziemi

Nazywana strefą gorącą, znajduje się pomiędzy zwrotnikiem Raka i Koziorożca. Zenitalne promienie słoneczne padają na każdy równoleżnik dwa razy w ciągu roku, na równiku – w dniach równonocy, natomiast na zwrotnikach – tylko raz, na początku kalendarzowego lata na danej półkuli.

                                               

Strefy umiarkowane

Strefy umiarkowane – strefy oświetlenia kuli ziemskiej, obejmujące obszary na obu półkulach położone między zwrotnikami a kołami podbiegunowymi. Strefy te otrzymują najwięcej promieniowania słonecznego w półroczu wiosenno-letnim, gdy dni są długie. Charakteryzują się wyraźnymi czterema porami roku oraz opadami w ciągu całego roku. Temperatura waha się od 0 °C do 25 °C. Wyróżnia się dwa rodzaje klimatu umiarkowanego – morski i kontynentalny.

                                               

Strefy umiarkowanych szerokości

Strefy umiarkowanych szerokości – dwie strefy oświetlenia Ziemi: strefa umiarkowanych szerokości północnych i strefa umiarkowanych szerokości południowych. Granicami pierwszej z nich jest zwrotnik Raka i koło podbiegunowe północne, a granicami drugiej – zwrotnik Koziorożca i koło podbiegunowe południowe. Wysokość górowania Słońca maleje wraz ze wzrostem szerokości geograficznej i waha się od 90° na zwrotniku na początku kalendarzowego lata do 0° na kole podbiegunowym na początku kalendarzowej zimy. Długość dnia i nocy wzrasta w kierunku koła podbiegunowego w miarę zbliżania się do daty prz ...

                                               

Struktura użytkowania ziemi

Struktura użytkowania ziemi – udział charakterystycznych, jednoznacznie zidentyfikowanych form zagospodarowania gruntu w całkowitej powierzchni obszaru, podlegającego analizie tej struktury. Jest ona uwarunkowana zarówno czynnikami naturalnymi terenu, jak również warunkami gospodarczymi. Klasyfikacja użytków zależy od informacji, jakie zamierza się uzyskać. Wyróżnia się od kilku do nawet kilkudziesięciu różnego rodzaju form użytkowania ziemi. Jej analizę przeprowadza się m.in. na potrzeby opracowywania planów przestrzennego zagospodarowania konkretnego obszaru, np.: miasta, jednostki samor ...

                                               

Środowisko geograficzne

Środowisko geograficzne − otoczenie fizyczne i biotyczne, w którym żyje społeczeństwo ludzkie. Stanowi przekształcone środowisko przyrodnicze oraz elementy antropogeniczne.

                                               

Teren

                                               

Uroczysko

Uroczysko – część lasu o orientacyjnym znaczeniu, bez ściśle oznaczonych granic; jest to miejsce związane zwykle ze szczególnym wydarzeniem legendarnym, legendą, kurhanem, czy w którym występują charakterystyczne cechy przyrodnicze. Teren zwykle ciekawie ukształtowany geograficznie, niejednokrotnie tworzy niewielki obszar rezerwatu przyrody. Uroczyska są pozostałością pierwotnego, samorzutnego "podziału administracyjnego” puszczy, stąd mają nazwy ludowe, które niejednokrotnie przetrwały do dzisiejszych czasów, np. Hłubokie, Królowy Most, Miedźwiedka, Sowine Błoto, Zamczysko uroczyska Puszc ...

                                               

Użytkowanie powierzchni terenu

Użytkowanie powierzchni terenu – wykorzystanie terenu przez człowieka, prowadzące do zmian w pierwotnym środowisku poprzez jego działalność, zaś czynniki, które powodują je nazywa się czynnikami antropogenicznymi. Wpływają one na wszystkie aspekty środowiska takie jak fauna i flora, przekształcenia powierzchni Ziemi, stosunki wodne, skład gleby i atmosfery etc. Użytkowanie powierzchni terenu można podzielić na: geogeniczne - np. górnictwo podziemne i odkrywkowe, wiertnictwo technogeniczne - osadnictwo, przemysł, transport biogeniczne - np. rolnictwo. łowiectwo, leśnictwo

Użytkownicy również szukali:

...
...
...