Топ-100
Poprzednia

ⓘ Ustka



Ustka
                                     

ⓘ Ustka

Ustka – miasto w północnej Polsce, w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, siedziba gminy wiejskiej Ustka, na historycznym Pomorzu Zachodnim. Ustka jest położona na Wybrzeżu Słowińskim, u ujścia rzeki Słupi do Morza Bałtyckiego. Jest miastem portowym, uzdrowiskiem z dwoma letnimi kąpieliskami morskimi.

Według danych z 1 stycznia 2018 Ustka liczyła 15 709 mieszkańców.

Od 13 lipca 2003 Ustkę i Słupsk łączy porozumienie zwane Dwumiastem. Oba miasta są połączone komunikacją kolejową i autobusową.

W Lędowie koło Ustki zlokalizowane jest Centrum Szkolenia Marynarki Wojennej, będące głównym ośrodkiem szkoleniowym dla potrzeb Marynarki Wojennej.

                                     

1. Położenie

Ustka leży nad Bałtykiem na zachodniej części Wybrzeża Słowińskiego. W Ustce rzeka Słupia wpada do morza. W zachodniej części miasta do morza uchodzi także strumień Czarna.

Według danych z 1 stycznia 2015 powierzchnia miasta wynosiła 10.19 km², z czego 46% stanowią lasy, a 11% – użytki rolne. Obszar miast stanowi 0.44% powierzchni powiatu słupskiego oraz 16.4% jego ludności.

Układ miejski tworzy: 88 ulic, 2 place Dąbrowskiego, Wolności oraz 3 trakty. Dawne dzielnice miasta: Grabienko, Mokrzyca, Ustka-Leśniczówka.

Miasto znajduje się na północno-zachodnim krańcu województwa pomorskiego, w powiecie słupskim i graniczy z gminą wiejską Ustka.

W okresie powojennej polskiej administracji, w latach 1950–1975 należała do województwa koszalińskiego, a w latach 1975–1998 – do województwa słupskiego.

                                     

2. Demografia

Według protokołu wizytacji biskupiej z 1665 osiedlonych w ówczesnej Ustce było 33 rodziny. W październiku 1947 Ustkę zamieszkiwało 3458 Polaków i 371 Niemców. Według danych z 31 grudnia 2014 r. miasto miało 16 056 mieszkańców.

  • Piramida wieku mieszkańców Ustki w 2014 roku.
                                     

3. Toponimia

Przed 1939 polscy kartografowie używali nazwy Uście. Przez kilka miesięcy po przejęciu miasta przez administrację polską w 1945 roku równolegle funkcjonowało kilka nazw miasta: Nowy Słupsk, Nowe Słupie, Postomin, Postomino, Słupioujście, Słupie, Ujście i Uszcz. Ostatecznie rozporządzeniem w 1946 roku ustalona została nazwa Ustka.

                                     

4. Historia

Z umowy słupskich radnych ze Święcami Jaśko ze Sławna oraz Jaśko z Darłowa z 2 lutego 1337 pochodzi informacja o istnieniu warowni w miejscu ujścia Słupi. Warownia w Ustce jest grodziskiem "quondam castrum”, w umowie jest to miejsce określone jako:

.nec non totum et integrum portum Stolpesmunde dictum, penes aquam stolpensem tam ab una quam alia parte situm.jak również cały i niepodzielny port Ustka, położony po obu stronach rzeki Słupi.

Podobnie jak mieszkańcy innych wsi miejskich, ustczanie byli poddanymi Słupska. Z tego tytułu składać musieli przysięgę poddańczą, tzw. przysięgę ustecką, oraz płacić podatki na rzecz miasta, dbać o stan portu i nabrzeży, naprawiać je, udzielać pomocy przy rozładunku i załadunku statków oraz przy wejściu statków do portu. Obowiązywał ich także przymus młynny młyn miejski w Zamełowie. Mieszkańcy Ustki wyróżniali się nie tylko obowiązkiem świadczenia wszelkich prac i usług związanych z portem, ale także płaceniem podatku szosowego, a nie czynszu, lub odrabianiem pańszczyzny. Aż do wojny trzydziestoletniej samodzielni ekonomicznie ustczanie, głównie szyprowie, karczmarze i wójtowie, przyjmowali obywatelstwo miasta Słupska i korzystali z przywilejów wynikających z posiadania praw miejskich. Rada miejska Słupska ustanawiała statuty, regulaminy i taryfy portowe, mianowała wójta, decydowała o wszelkich pracach związanych z funkcjonowaniem portu, określała rodzaje i wysokość podatków płaconych przez ustczan, sprawowała patronat nad kościołem i szkołą. Rada miejska, jako sąd wyższy, była instancją odwoławczą od wyroków sądu niższego. Wójt Ustki był jednocześnie wójtem portowym.Sprawował on władzę wykonawczą na terenie Ustki w odniesieniu do jej stałych mieszkańców, przebywających okresowo gości kupców oraz spraw wynikających z bieżącego funkcjonowania portu.

Od 1329 do końca 1342 Ustka i Słupsk w drodze zastawu były w posiadaniu zakonu krzyżackiego. Był to okres trudny, bo gdy zawisła groźba przejęcia ziemi przez zakon w wieczyste posiadanie, gdyż książę Bogusław V nie był w stanie spłacić w terminie, do 1 stycznia 1343 r., należnej kwoty 3334 grzywien, sumę tę wpłaciło społeczeństwo. Pieniądze te pozwoliły Słupskowi i mieszkańcom ziemi słupskiej wykupić się z rąk Krzyżaków. Od 1368 Ustka leżała w granicach księstwa słupskiego, dawnego lenna Korony Królestwa Polskiego, następnie w granicach gryfickiego Księstwa Pomorskiego ze stolicą w Szczecinie.

Od XIII wieku na tereny te napływali niemieccy kolonizatorzy. Liczba ludności coraz szybciej wzrasta. Kościół w Ustce, która już teraz ma inną nazwę – Stolpmünde, jest budowany wraz z kościołem w Grabnie 1356. Zbudowany z drewna kościół pod wezwaniem św. Mikołaja stał na podwyższeniu, prawdopodobnie w środku starego grodziska słowiańskiego. Filialna świątynia kościoła w Grabnie była wykorzystywana jako znak nawigacyjny; dzienny i nocny.

Poważniejszą inwestycją była, rozpoczęta według Andersona około połowy XIV w., rozbudowa portu. Zbudowano wówczas pierwsze trwałe urządzenia portowe w postaci mol o długości ok. 55 m, wykonanych z kaszyc, wzmocnionych palami, oraz drewnianych umocnień brzegowych kanału portowego długości: lewy, zachodni brzeg – 280 m, prawy, wschodni – 320 m. Przedłużeniem umocnień były mola. Następny etap rozbudowy portu, połączony z kapitalnym remontem dotychczasowych urządzeń, miał miejsce w XV w. Przedłużono wówczas mola do ok. 100 m, wzmocniono wschodni brzeg kanału portowego palową ścianą o długości 170 m oraz wymieniono wszystkie zużyte lub uszkodzone elementy dotychczasowych konstrukcji.

Wizytacje szkół przynoszą pierwsze informacje o szkole w Ustce z 28 lipca 1590 i z 1729. W 1590 wzmiankowano też, że mieszkańcy Ustki zajmują się intensywnie także rybołówstwem.

2 listopada 1626 do portu w Ustce wkroczyły szwedzkie wojska, rozpoczęła się wojna trzydziestoletnia. Obroty portu spadły. Zmniejszyła się też liczba mieszkańców. Dodatkowo do klęsk związanych z wojną w 1644 Ustkę strawił pożar; ocalało 15 domów i kościół.

W 1648 traktat pokojowy i dodatkowe uzgodnienia w 1653 przyporządkowały wschodnią część Pomorza Zachodniego, a więc i Ustkę, pod zwierzchnictwo państwa brandenbursko-pruskiego, przekształconego w 1701 w Królestwo Prus.

W XVIII wieku nieliczne statki rozładowywane były na redzie. W 1794 Ustka liczyła około 700 mieszkańców.

Nowa wojna wywołana przez Napoleona powoduje, że Wielka Armia zajmuje Pomorze Zachodnie na przełomie 1806/07. Port w Ustce był blokowany.

W 1888 był konsekrowany nowy kościół. Budynek murowany z cegły na fundamencie z głazów granitowych. Budowa kolei początek XX wieku wąsko- i szerokotorowej dokonała przyspieszenia w rozwoju gospodarczym portu, jak również całego regionu. Liczba ludności Ustki w 1818 wynosiła 477, a w 1941 – 5051 osób.

Pierwsze, wcale niemałe inwestycje infrastruktury wypoczynkowej zostały podjęte przez gminę miejską w 1911. Budowle po obu stronach portu były konstrukcji drewnianej usadowione na palach. Projekt wzorował się na łazienkach w Sopocie. Od tego czasu jest nieprzerwany przyrost realizacji tych inwestycji.

W 1904 latarnia morska w Ustce emitowała światło białe przerywane. A od 1913 dodatkowo na wschodnim falochronie pracowała syrena przeciwmgłowa.

W dniu 8 stycznia 1914 roku doszło na plaży zachodniej w rejonie Ustki do katastrofy morskiej – mały i stary parowiec "Stolp” został wyrzucony podczas sztormu na brzeg.

Od września 1939 i od czerwca 1941 obowiązywały na pewien czas obostrzenia dla cywilnego ruchu statków. W czasie wojny pojawiły się plany rozbudowy portu. Szybko zaniechano prac, a jedynym niemym świadkiem tych zdarzeń jest kawałek niedokończonego mola tzw. trzecie molo. Od 1942 w niewielkim stopniu była rozbudowywana stocznia. W latach II wojny światowej Niemcy "przechowywali" w Ustce spory duński pancernik obrony wybrzeża "Niels Juel", który służył im jako jednostka pomocnicza. Do połowy 1944 w Ustce było ok. 230 więźniów. W 1944 dla Ustki w szczególności ze względu na port, który dawał możliwość ucieczki przed frontem rozpoczął się okres zgromadzeniem się dużej liczby uchodźców. Panowała szczególnie ostra zima, brakowało kwater i żywności.

9 marca 1945 miasto zostało zajęte przez oddziały pancerne 3 korpusu pancernego gwardii II Frontu Białoruskiego po wojnie ku czci żołnierzy radzieckich postawiono pomnik na pl. Wolności. Została w mieście utworzona komendantura, która utworzyła niemiecką, pomocniczą administrację z niemieckim burmistrzem. Zaczęli zjeżdżać się polscy osiedleńcy. Pierwsza polska władza, Zarząd Miejski, rozpoczęła urzędowanie 11 maja 1945. Pierwszym burmistrzem został Wacław Jaworski, a jego zastępcą Wacław Michalski. Stacja PKP wznowiła ponownie działalność na trasie Słupsk – Ustka 29 czerwca 1945 przyjazdem pociągu, którym przybyli zaproszeni do Ustki goście na pierwsze po wojnie Święto Morza. Urząd Pocztowy, uruchomiony 3 maja 1945, obejmował początkowo swym zasięgiem Ustkę i 20 okolicznych gmin. Oficjalne przekazanie władzy administracyjnej Polakom odbyło się 22 lipca 1945. Zlikwidowana została radziecka komendantura wojenna. W tym czasie zameldowanych było w Ustce 266 Polaków.

W grudniu 2013 oddano do użytku obrotową kładkę dla pieszych nad kanałem portowym. Stalowa konstrukcja o masie ponad 80 t ma blisko 58 m długości, wysoki na 24 m pylon oraz pomost o szerokości 4 m. Obracanie kładki trwa 4 min. i jest możliwe dzięki napędowi elektrycznemu. Budowa trwała pół roku i pochłonęła 4.39 mln zł. Po dwuletniej przerwie związanej z awarią kładkę otwarto ponownie w maju 2017, a latem 2018 z powodu upałów była ona nieczynna między 11.00 a 18.00.



                                     

5. Kwestia braku praw miejskich

Między 5 a 13 czerwca 2007 odbyły się w Ustce konsultacje w sprawie nadania miejscowości Ustka statusu miasta. Powodem tego było podważenie historycznego faktu nadania Ustce praw miejskich przez Niemców 22 marca 1935. W związku z obchodami 70. rocznicy nadania praw miejskich, ustecki dziennikarz-historyk Marcin Barnowski odkrył, że Ustka praw miejskich nigdy nie otrzymała, a jej obecny status miejski jest wynikiem uzurpacji. Nie udało się znaleźć żadnego dokumentu potwierdzającego nadanie Ustce praw miejskich, a data 22 marca 1935 jest zaledwie datą wydania rozporządzenia do ustawy o ustroju gmin, na mocy którego każdy szef gminy obligatoryjnie stał się burmistrzem. Znaczy to, że zmieniła się tylko samorządowa tytulatura, a samo rozporządzenie nie przesądzało o decyzji o nadaniu praw miejskich. Ponadto wydany w 1938 roku wykaz miast Pomorza Środkowego, liczących poniżej 10 tysięcy mieszkańców, nie obejmował Ustki. Ustka nie występuje jako miasto w żadnym międzywojennym wykazie gmin np. w Amtlisches Gemeindeverzeichnis für das Deutsche Reich z 1939, a jako miasto pojawia się po raz pierwszy w polskich powojennych źródłach GUS-owskich. Wydarzenie to stało się sensacją historyczną. Pojawiły się propozycje wystąpienia z wnioskiem do premiera o nadanie Ustce praw miejskich. Jednakże, według Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, takiej potrzeby nie ma, ponieważ w wielu wydanych po 1975 roku aktach prawnych Ustka figuruje jako miasto. Ostatecznie po przeprowadzonej analizie przepisów potwierdzono, że Ustka posiada prawa miejskie przynajmniej od 1 lipca 1976 roku. Przyjęcie innej interpretacji prowadziłoby do uznania, że równocześnie funkcjonowałyby dwie gminy o identycznym statucie prawnym gminy wiejskiej a więc gmina wiejska i gmina pseudo-miejska, co jest niedopuszczalne. W oparciu o te ustalenia MSWiA stwierdziło, że władze Ustki o nadanie praw miejskich starać się nie muszą.

Analogiczny stan prawny w zakresie braku formalnego aktu nadania praw miejskich miał miejsce w Pruszczu Gdańskim.

                                     

6. Uzdrowisko Ustka

W uzdrowisku prowadzone może być leczenie w następujących kierunkach: choroby ortopedyczno-urazowe, choroby układu nerwowego, choroby reumatologiczne, choroby kardiologiczne i nadciśnienie, choroby górnych dróg oddechowych.

Uzdrowisko posiada 6 zakładów lecznictwa uzdrowiskowego, w tym 4 sanatoria, 3 zakłady przyrodolecznicze oraz przychodnia uzdrowiskowa.

Ustkę charakteryzuje klimat o właściwościach leczniczych, a ponadto naturalne surowce lecznicze:

  • solanka 3.43% chlorkowo-sodowa, jodkowa, hipotermalna ze złoża "Ustka IGH-1”,
  • złoża torfu leczniczego – borowiny o nazwie "Ustka-1”, zaliczane do kopalin podstawowych.
                                     

7. Kąpieliska

Na terenie miasta wyznaczono 2 letnie kąpieliska morskie:

  • Ustka Zachód – obejmujące długość 200 m linii brzegowej liczonej w kierunku zachodnim od ok. 110 m od falochronu zachodniego.
  • Ustka Wschód – obejmujące długość 500 m linii brzegowej liczonej w kierunku wschodnim od ok. 250 m falochronu wschodniego,

W 2012 r. kąpieliska Ustka Wschód i Ustka Zachód spełniały obowiązkowe wymogi jakościowe dla wody w kąpielisku Unii Europejskiej. Kąpieliska miejskie strzeżone są przez ratowników ze Słupskiego WOPR w okresie letnim lipiec – sierpień.

W 2013 r. ustalono sezon kąpielowy w okresie od 15 czerwca do 15 września.

                                     

8.1. Architektura Zabytki

Nadzór nad zabytkami znajdującymi się na terenie gminy miejskiej Ustka sprawuje słupska delegatura Pomorskiego Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków oraz Pomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków.

  • organy z manufaktury Völknera w Duninowie
  • wybudowany został w latach 1885–1888, w stylu neogotyckim, wzniesiony pierwotnie za wsią, na pustej wydmie, we wnętrzu świątyni na uwagę zasługują
  • krucyfiks z 1752 przeniesiony ze starego kościoła pw. św. Mikołaja
  • Kościół św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja – skwer cmentarz przykościelny, kościół został rozebrany w 1889, widoczne fundamenty
  • protestanckie empory
  • witraż z wyobrażeniem Chrystusa ratującego św. Piotra z morskich fal dzieło nowoczesne
  • Kościół pw. Najświętszego Zbawiciela
  • dwa XVII-wieczne obrazy – na pierwszym przedstawiono rodzinę Kalffów u stóp Chrystusowego Krzyża ufundowany w intencji duszy syna tej rodziny, który zginął na morzu w 1674, drugi zaś przedstawia Ukrzyżowanie ufundowany w 1652
  • latarnia morska w Ustce
  • wybudowana w 1892 z czerwonej cegły u nasady wschodniego falochronu, posiada ośmiokątną wieżę o wysokości 21.5 m, wysyła światło na odległość prawie 30 km, zastąpiła światło latarni wciąganej od 1871 na maszt stacji pilotów
  • domki rybackie i kamieniczki z XIX/XX wieku
  • morska przystań żeglarska w ujściu rzeki Słupi; ma charakter portu morskiego z wszystkimi rodzajami konstrukcji dla obsługi statków o niewielkich wymiarach
  • falochron wcinający się w morze na około 100 m, w Ustce istnieje również tzw. III molo będące pozostałością po niedokończonych planach niemieckich sprzed II wojny światowej, kiedy to miano utworzyć z miasta drugą Gdynię, między trzecim molem a dzisiejszym portem planowano powstanie dwóch basenów dla wielkich statków
  • Port morski Ustka
  • dzielnica willowa
  • usytuowana zaraz za promenadą i rozciągająca się w głąb śródmieścia, na uwagę zasługują
  • Dom Pracy Twórczej z 1890, o konstrukcji ryglowej z czterokondygnacyjną wieżą
  • willa Red z 1890, z wieżą i tarasem widokowym
  • była Baza Ratowników Morskich
  • tzw. czerwona szopa, powstała w 1867 ze względu na ówczesne liczne wypadki statków, zwłaszcza w rejonie Ustki, budynek wieńczy godło ratownicze – maltański krzyż
  • Zakład Przyrodoleczniczy proj. Heinrich Dunkel
  • zbudowany w 1912 w celu leczenia chorób układu oddechowego, układu krążenia, przemiany materii i reumatyzmu; budynek wzniesiono w miejscu, gdzie w 1877 zbudowano pierwsze usteckie łazienki parowe, do łazienek tłoczono morską wodę, którą podgrzewano i wykorzystywano do kąpieli leczniczych
  • jej historia sięga 1875, kiedy założono tu park z alejami spacerowymi, w spacerach i śniadaniach na promenadzie lubował się książę Otto von Bismarck
  • Promenada Nadmorska


                                     

8.2. Architektura Pomniki i miejsca pamięci narodowej

  • Ławeczka Ireny Kwiatkowskiej, pomnik odsłonięty 25 lipca 2012 roku w parku uzdrowiskowym
  • figura św. Jana Nepomucena na zachodnim nabrzeżu portu, przy nowej stacji ratowników morskich SAR. Do 2010 roku usytuowany był na wschodnim falochronie. Wykonany z drewna.
  • obelisk upamiętniający gen. Stanisława Sosabowskiego, przy skrzyżowaniu ulic Jagiellońska i Grunwaldzka z rondem patrona obelisku.
  • "Umierający wojownik” pomnik autorstwa Josefa Thoraka w Parku Nadmorskim, ku czci 76 mieszkańców Ustki poległych w czasie I wojny światowej, odsłonięty 22 stycznia 1922, przedstawia nagiego, upadającego, rannego wojownika dźwigającego tarczę, na której po raz pierwszy uwieczniono herb Ustki
  • pomnik matki czekającej na powrót syna z morza. Został odsłonięty w 2002 roku przy wschodnim nabrzeżu portu, pomiędzy Latarnią Nadmorską a Kapitanatem Portu w Ustce, przedstawia kobietę zwróconą twarzą do portu. Kompozycji towarzyszą cztery tablice ze scenami portowymi. Wkomponowano też dawne koło sternicze i kotwice. W przeddzień odsłonięcia nieznani sprawcy oderwali głowę rzeźbie i porzucili na terenie miasta. Część pomnika doklejono, jednak widoczne są spękania postaci.
  • pomnik usteckiej Syrenki na wschodnim falochronie, w dawnym miejscu pobytu pomnika św. Jana Nepomucena, autorstwa ustczanina Michała Rosa, o wysokości 6 m, z mosiądzu. W wyniku lokalnej akcji i zbiórki społecznościowej odsłonięty w sierpniu 2010 roku, w miejscu, gdzie dotychczas znajdował się pomnik św. Jana Nepomucena. Huta nie wykonała zlecenia zgodnie z projektem autora, przez co prosił on władze lokalne o usunięcie Syrenki z widoku publicznego. Po odsłonięciu pomnika, został oszpecony przy udziale narzędzi mechanicznych przez nieznanych sprawców. Jesienią 2010 roku pomnik zdemontowano z falochronu, poprawiano w hucie uszkodzoną twarz i biust, jednak bez pozytywnego skutku. Rzeźba, wbrew protestom rzeźbiarza, wróciła do Ustki zimą 2010 roku.
  • krzyż poległych – monument w parku Jana Pawła II, przed neogotyckim kościołem. Przeniesiony ze wsi Zimowiska pod koniec XX wieku
  • pomnik Fryderyka Chopina w Parku Nadmorskim, przedstawia postać kompozytora kierującego się w stronę morza. Odsłonięty został 23 czerwca 1979, jego autorką jest Ludwika Nitschowa twórczyni warszawskiej syrenki
                                     

9. Gospodarka

W 1858 r. zawinęły do Ustki statki z ponad 40 portów, a w 1868 r. z około 60 portów basenu Morza Bałtyckiego i Morza Północnego, najczęściej – oprócz niemieckich – z Kopenhagi, Norwegii Stavanger, Bergen i Amsterdamu. Angielskie żaglowce przybywały z Londynu, Newcastle, Sunderlanu, Liverpoolu i Hartlepoolu.

Liczba kutrów rybackich w Ustce w latach 1886–1939

W Ustce ostatni drewniany szkuner żaglowy spłynął na wodę w 1866 r. W roku następnym dwa szkunery 38 i 39-łasztowy wzmocniono po raz pierwszy płytami galwanizowanymi oraz stalowymi.

W 1903 i 1904 zbudowano po jednym małym parowcu – 157 i 299 BRT. Po I Wojnie Światowej i w latach kryzysu powojennego działalność w Ustce prowadziła jedna stocznia. Właściciel Józef Bartsch w swojej produkcji oferował łodzie wiosłowe, motorowe, jachty oraz drewniane i stalowe kutry rybackie. Flota macierzysta Ustki w 1906 r.

  • Fritz parowiec śrubowy z 3 drewnianymi masztami 466.4 m³ 164.7 BRT
  • Stadt Stolp parowiec śrubowy; szkuner 415.4 m³ 146.6 BRT
  • Frieda parowiec śrubowy 846.6 m³ 298.9 BRT
  • Mathilde parowiec śrubowy; szkuner 1951.9 m³ 689.0 BRT
  • Pomerania parowiec śrubowy; szkuner z żaglem gaflowym 305.3 m³ 107.8 BRT
  • ponadto 1 żaglowiec szkuner gaflowy 19.3 BRT
  • Pomerania szkuner z żaglami gaflowymi 639.0 m³ 225.6 BRT
  • Martha parowiec śrubowy 445.0 m³ 157.0 BRT

W pierwszych latach ubiegłego stulecia Ustka wzbogaciła się o mleczarnię oraz gazownię w 1904 r., którą rozbudowano w latach 1937 i 1938 r. Po pierwszej wojnie powstała tu niewielka fabryczka maszyn przy tzw. drodze Eldorado, na lewym brzegu rzeki, do której należał warsztat naprawczy samochodów. W 1937 r. rozpoczęła produkcję fabryczka kiełbas z wątróbek dorszowych.

W 1947 r. w Ustce czynne były między innymi zakłady związane z gospodarką morską: "Stocznia”- warsztaty mechaniczne zatrudniały 260 pracowników, 3 wędzarnie – łącznie 61 pracowników, zakład konserwowy "Światowid” – 55 pracowników, Miejskie Zakłady Gazowni, Wodociągów i Kanalizacji – 25 pracowników. Prócz tego pracowały zakłady rzemieślnicze zatrudniające po kilka osób.

Na 30 kwietnia 2004 zacumowanych w porcie Ustka było 117 kutrów i łodzi rybackich. Na terenie miasta zlokalizowane są także firmy branżowo związane z rybołówstwem – zakłady mechaniczne i elektromechaniczne, sieciarnie. Ważnym elementem całego sektora są przetwórnie ryb. Dawne duże przedsiębiorstwa państwowe zatrudniające w czasach PRL po kilka tysięcy osób albo zbankrutowały Stocznia Ustka SA, albo zostały sprywatyzowane. Na terenie dawnej stoczni zlokalizowane są nieduże prywatne spółki branżowo związane z rybołówstwem lub przemysłem okrętowym. Działalność ta jest jednak zanikająca i przewiduje się w przyszłości turystyczno-rekreacyjny charakter dawnych terenów przemysłowych. Teren drugiego pod względem wielkości państwowego przedsiębiorstwa PPiUR "Korab” został sprzedany i obecnie działają tam przedsiębiorstwa z branży turystyczno-noclegowej osiedle deweloperskie przy ul. Na Wydmie, pensjonaty. W innej jego części zlokalizowano pierwszą na polskim wybrzeżu aukcję rybną, sieciarnię firma duńska oraz usługi.



                                     

10. Kultura

Media

  • W Ustce na stałe stacjonuje korespondent Polskiego Radia Koszalin, który przekazuje również relacje do ogólnopolskich rozgłośni Polskiego Radia.
  • Radio
  • "Nasze Miasto” – bezpłatny dziennik Słupska i Ustki
  • Prasa
  • "Ziemia Ustecka” – bezpłatny dwumiesięcznik, najstarsza gazeta ustecka istnieje od 2000 roku
  • "Kurier Ustecki” – bezpłatny dwutygodnik
  • "Zbliżenia” – dwutygodnik regionalny
  • "Dziennik Słupski” – dodatek Dziennika Bałtyckiego
  • Głos Pomorza – Dziennik Pomorza Środkowego
                                     

11.1. Oświata Szkolnictwo do 1939 r.

Przez cały XIX w. w Ustce była tylko jedna szkoła powszechna, początkowo kilkuklasowa – elementarna, następnie o pełnym zakresie edukacji stopnia podstawowego. W roku szkolnym 1897/98 pracowało w niej 6 nauczycieli, a w 1917 r. 8 nauczycieli i 3 nauczycielki. W budynku szkoły mieściły się odrębne klasy szkoły średniej niższego szczebla. W końcowych latach XIX w. założono w Ustce państwową szkołę nawigacyjną pierwszego stopnia die Konigliche Navigationsvorschule. Szkoła ta stale borykała się z brakiem dostatecznej liczby kandydatów. Zlikwidowano ją w 1910 r.

                                     

11.2. Oświata Szkolnictwo po 1945 r.

W roku szkolnym 1977/78 do szkół podstawowych uczęszczało 1731 uczniów, Liceum Ogólnokształcące ukończyło 58 uczniów, a szkołę zawodową 65.

Szkoły podstawowe:

  • Szkoła Podstawowa nr 1 im. kpt. Leonida Teligi,
  • Szkoła Podstawowa nr 2 im. kmdra Bolesława Romanowskiego,
  • Szkoła Podstawowa nr 3 im. gen. Mariusza Zaruskiego.

Szkoły ponadpodstawowe:

  • Zespół Szkół Technicznych
  • Technikum Uzupełniające dla Dorosłych,
  • Technikum,
  • Zasadnicza Szkoła Zawodowa,
  • Liceum Ogólnokształcące,
  • Zespół Szkół Ogólnokształcących im. Mikołaja Kopernika
  • Liceum dla Dorosłych,

Szkoły wyższe:

  • Zamiejscowy Ośrodek Dydaktyczny Akademii Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte,

Towarzystwa oświatowe:

  • Usteckie Towarzystwo Oświatowe,
  • Ustecki Uniwersytet Trzeciego Wieku,
  • Ustecki oddział IQ Szkoła Pamięci
                                     

12. Sport

Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji

Kluby i towarzystwa sportowe:

  • Lekkoatletyczny Klub Sportowy "Jantar Ustka”
  • Miejski Klub Sportowy "Jantar Ustka”
  • Stowarzyszenie "Yacht Klub Ustka”
  • Ustecki Towarzystwo Sympatyków Sportu
  • Klub Tenisa Stołowego
  • Związek Kulturystyki i Fitness
  • Towarzystwo Krzewienia Kultury Fizycznej
  • Stowarzyszenie Turystyczno Sportowe "STS Ustka”
  • Stowarzyszenie Sympatyków Piłki Ręcznej "Szczypiorniak Ustka”

Uczniowskie Kluby Sportowe:

  • Kyokushin
  • Tennis Team Club
  • Bałtyk
  • Jijitsu Gepard
  • Hetman
  • Fala
  • Opty
  • Słupia

Usteccy sportowcy:

  • Natasza Caban
  • Kazimierz Adach
  • Barbara Madejczyk
  • Tomasz Iwan
  • Agnieszka Pogroszewska
                                     

13.1. Komunikacja Kolej

Ustka stanowiła niegdyś stację węzłową, skąd odchodziły linie kolejowe:

  • Piła Główna – Ustka
  • Sławno – Ustka o długości 36 km
  • Komnino – Ustka o długości 24 km

W tej chwili istnieje tylko linia kolejowa Piła Główna – Ustka, pozostałe dwie zostały rozebrane po 1945 przez Armię Czerwoną jako zdobycz wojenna.

Na terenie miasta od 10 czerwca 1996, kiedy to włączono Mokrzycę w jego granice administracyjne znajdują się obecnie dwa czynne przystanki kolejowe: Ustka oraz Mokrzyca.

Jest to linia kolejowa jednotorowa zelektryfikowana.

                                     

13.2. Komunikacja Transport autobusowy

Z Ustki drogą krajową nr 21 można dojechać do Słupska autobusami firm:

  • Przedsiębiorstwo Państwowej Komunikacji Samochodowej w Słupsku S.A. – Niebieska Linia,
  • Słupskie Przedsiębiorstwo Komunikacji "Dana Express” – nie zatrzymuje się na przystankach poza granicami Ustki i Słupska
  • Nord Express sp. z o.o. – linia 100 Trasa do Lędowo-Osiedle Centrum Szkolenia Marynarki Wojennej
  • – linie: Ex 100 i N 100, nie zatrzymują się na przystankach poza granicami Ustki i Słupska
  • Usługi Przewozowe "Ramzes Wodnica” – dojeżdża do Lędowo Osiedle Centrum Szkolenia Marynarki Wojennej

Z dniem 01. 09. 2010 roku słupski Miejski Zakład Komunikacji zrezygnował z obsługi tejże trasy.

Z Ustki istnieje połączenie do Osiedla Przewłoka, wsi Przewłoka i Wodnica:

  • "Komunikacja miejska” – linia 2

Na zlecenie gminy wiejskiej Ustka usługi przewozowe z Ustki do wielu miejscowości gminnych świadczą ponadto:

  • Usługi Przewozowe "Ramzes Wodnica”
  • "Lazur Poddąbie” sp. z o.o.

Z Ustki jest wiele połączeń dalekobieżnych Przedsiębiorstwa Państwowej Komunikacji Samochodowej w Słupsku S.A.:

całorocznych do:

  • Hrubieszowa
  • Warszawy
  • Katowic
  • Zakopanego przez Toruń
  • Jeleniej Góry

sezonowych do:

  • Kłodzka
  • Zakopanego przez Grudziądz
  • Rowów
  • Łodzi

Od 12 lipca 2018 roku w Ustce została wprowadzona darmowa komunikacja miejska dla mieszkańców oraz turystów, którzy uiścili opłatę uzdrowiskową.

                                     

14. Administracja

Ustka ma status gminy miejskiej. Mieszkańcy wybierają do Rady Miasta Ustka 15 radnych.

Mieszkańcy wybierają radnych do sejmiku województwa w okręgu nr 1. Posłów na Sejm wybierają z okręgu wyborczego nr 26, senatora z okręgu nr 62, a posłów do Parlamentu Europejskiego z okręgu nr 1.

Ustka jest obszarem właściwości miejscowej Sądu Rejonowego w Słupsku, Sądu Okręgowego w Słupsku i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku.

                                     

15. Współpraca międzynarodowa

Miasta i gminy partnerskie:

  • Enkhuizen Holandia – umowa partnerska podpisana 5 maja 1992 r.
  • Palanga Litwa – porozumienie zostało zawarte 8 lipca 2006 r.
  • Kappeln Niemcy – umowa partnerska została zawarta 8 maja 1991 r.
  • Pionierskij obwód kaliningradzki – umowa o współpracy podpisana 11 września 2008
                                     

16. Wspólnoty wyznaniowe

  • parafia św. Pio
  • parafia Najświętszej Maryi Panny Gwiazdy Morza
  • parafia Najświętszego Zbawiciela
  • Kościół rzymskokatolicki
  • Kościół Zielonoświątkowy
  • zbór w Ustce
  • Świadkowie Jehowy
  • zbór Ustka-Zachód Sala Królestwa ul. Dunina 12
  • zbór Ustka-Wschód
Free and no ads
no need to download or install

Pino - logical board game which is based on tactics and strategy. In general this is a remix of chess, checkers and corners. The game develops imagination, concentration, teaches how to solve tasks, plan their own actions and of course to think logically. It does not matter how much pieces you have, the main thing is how they are placement!

online intellectual game →