Топ-100
Poprzednia

ⓘ Włodzimierz Brzeziński



                                     

ⓘ Włodzimierz Brzeziński

Włodzimierz Brzeziński – polski nauczyciel wychowania muzycznego i wychowania fizycznego, nauczyciel akademicki WSP w Szczecinie i dyrektor Instytutu Kultury Fizycznej Uniwersytetu Szczecińskiego, społecznik, organizator sportu i wypoczynku młodzieży, trener piłki ręcznej i koszykówki.

                                     

1.1. Życiorys Dzieciństwo i edukacja

Urodził się w Bydgoszczy 11 maja 1929 roku jako drugie dziecko Julianny z domu Jasińskiej i Franciszka Brzezińskich miał starszą siostrę, Bogumiłę. Ojciec był pracownikiem bankowym oraz naczelnikiem Bydgoskiego Towarzystwa Wioślarskiego, zawodnikiem i trenerem. Matka zmarła wkrótce z powodu choroby nowotworowej, co zapisało się boleśnie w pamięci syna, mimo że wówczas miał zaledwie rok życia. Dzieci zostały pod opieką 33-letniego ojca, który zabierał je na wszystkie treningi, obozy i zawody sportowe koledzy nadali mu wówczas pseudonim "Tata”, nawiązując do nieustannych nawoływań córki i syna.

Włodzimierz naukę rozpoczął we wrześniu 1936 roku w Siedmioklasowej Publicznej Szkole Powszechnej im. Tadeusza Kościuszki zob. Plac Kościeleckich 8 w Bydgoszczy. W chwili wybuchu II wojny światowej wrzesień 1939 miał rozpocząć czwartą klasę. Po wojnie, w roku 1946, zakończył podstawową edukację w trybie przyśpieszonym jako 17-latek i zapisał się do bydgoskiego Liceum Pedagogicznego, w którym najbardziej interesowały go przedmioty: "ćwiczenia cielesne”, "śpiew łącznie z chórem” i "gra instrumentalna na fortepianie”. Zdając maturę w roku 1950 grał na fortepianie, akordeonie i gitarze. Planował studia na AWF w Warszawie, jednak nie otrzymał rekomendacji szkolnej organizacji ZMP. Dostał nakaz pracy na Ziemiach Odzyskanych, w województwie szczecińskim.

                                     

1.2. Życiorys Praca zawodowa

Włodzimierz Brzeziński pracował w szkołach i placówkach szczecińskiego kuratorium oświaty w latach:

  • 1953–1974 z przerwami – w polickich ośrodkach opiekuńczo-wychowawczych i szkołach
  • 1974–1978 – w Podgrodziu Nowe Warpno
  • 1950–1953 – w Nowogardzie

W następnych latach 1978–1994 był nauczycielem akademickim w szczecińskiej WSP i Uniwersytecie Szczecińskim.

Był zawodowo aktywny również po przejściu na emeryturę 1994, do dnia niespodziewanej śmierci w Czaplinku na Pojezierzu Drawskim, gdzie uczestniczył w obozie studentów Instytutu Kultury Fizycznej US.

                                     

1.3. Życiorys Nowogard

W roku szkolnym 1950/1951 zaczął pracować jako nauczyciel WF i muzyki w Państwowym Gimnazjum i Liceum w Nowogardzie zob. lista szkół w Nowogardzie. W szkole organizował uczniowskie zespoły muzyczne, występujące na wieczornicach i okolicznościowych akademiach. Skończył kursy umożliwiające uzyskanie kwalifikacji sędziego sportowego w gimnastyce i lekkoatletyce oraz trenera koszykówki. We wrześniu 1953 roku złożył, na AWF w Warszawie, egzamin państwowy w dziedzinie wychowania fizycznego, uzyskując dyplom nauczyciela szkół średnich ogólnokształcących i zakładów kształcenia nauczycieli tytuł otrzymywany po wyższych studiach zawodowych.

                                     

1.4. Życiorys Police

W kwietniu 1953 roku został przeniesiony w trybie nagłym zob. uwaga d w "Rodzinny Dom Dziecka Dowlaszów” do Polic, na stanowisko organizatora sportu w Państwowym Ośrodku Wychowawczym POW dla małych emigrantów z Grecji i Macedonii zob. uwaga d w "Rodzinny Dom Dziecka Dowlaszów”. W skład POW wchodziło wówczas 12 domów dziecka, w których mieszkało ok. 1200 dzieci w różnym wieku. W Ośrodku zorganizowano szkołę podstawową, przedszkole i żłobek oraz place zabaw, basen kąpielowy itp. W otoczeniu znajdowały się – otoczone Puszczą Wkrzańską – zrujnowane tereny pofabryczne zob. fabryka benzyny syntetycznej w Policach i Enklawa Policka.

Nowy młody nauczyciel i wychowawca miał 24 lata szybko nawiązywał serdeczny kontakt z dziećmi pozbawionymi rodzinnej opieki. Pomoc dzieciom, znajdującym się w trudnych sytuacjach życiowych, stała się głównym celem dalszej pracy zawodowej. Po zakończeniu "akcji greckiej” 1956 otrzymał stanowisko nauczyciela w Szkole Podstawowej nr 4 i funkcję kuratoryjnego wizytatora-metodyka w zakresie wychowania fizycznego. Jeden z jego wychowanków, Zbigniew Włodarczyk, wspominał po latach:

Bardzo aktywnie działał społecznie w lokalnym środowisku. Był współzałożycielem i kierownikiem polickiego Klubu Nauczycielskiego, organizował Turnieje Polickich Rodzin, reżyserował widowiska publicystyczno-teatralne, takie jak "Dziecko oskarża” lub "Wszyscy jesteśmy sędziami” popularyzowane przez Polskie Radio. Jego wychowankowie z polickich szkół "podstawówki” i polickiego Liceum Ogólnokształcącego zdobywali liczne trofea sportowe; opiekował się dziecięcymi i młodzieżowymi zespołami artystycznymi. Pierwsze spektakle odbywały się w baraku położonym między szkołą i dziecięcym osiedlem mieszkaniowym, który pełnił funkcję sali widowiskowo-kinowej, oraz w Klubie Nauczycielskim).

Równocześnie uzupełniał własne kwalifikacje zawodowe – w roku 1967 uzyskał w AWF tytuł magistra na podstawie pracy nt. Przyczynek do badań nad wychowaniem dzieci i młodzieży pozbawionej domu rodzinnego.



                                     

1.5. Życiorys Podgrodzie

W latach 1974–1978 Włodzimierz Brzeziński był zastępcą dyrektora ds. pedagogicznych w Państwowym Zespole Domów Młodzieżowych w Podgrodziu, który utworzono na terenie byłej "Republiki Dziecięcej” utworzonej w roku 1952 na wzór Arteku i działającej do roku 1973. W placówce umieszczano pozbawione opieki rodzicielskiej dzieci i młodzież w wieku od 3 do 18 lat. Część wychowanków należała do tzw. młodzieży trudnej, która już zetknęła się z wymiarem sprawiedliwości, wymagała resocjalizacji. W Podgrodziu starano się im stworzyć warunki podobne do występujących w naturalnych zbiorowości społecznych. Zwracano uwagę na znaczenie wzajemnego zaufania wychowawców i wychowanków. Włodzimierz Brzeziński wykorzystywał możliwości, jakie daje aktywne uprawianie sportu i turystyki. Osiągnięcia w tym zakresie stały się częścią materiału badawczego, przedstawionego w rozprawie doktorskiej pt. Rola wychowania fizycznego, sportu i turystyki w procesie resocjalizacji dzieci i młodzieży pozbawionej opieki domu rodzinnego. Stopień doktora nauk wychowania fizycznego otrzymał w AWF w roku 1977.

                                     

1.6. Życiorys Szczecińskie uczelnie

W roku 1978 został zatrudniony na stanowisku adiunkta w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Szczecinie, na Wydziale Wychowania Fizycznego w latach 1982–1984 pełnił funkcję prodziekana. Po powołaniu w roku 1985 Uniwersytetu Szczecińskiego, pracował w Instytucie Kultury Fizycznej. Prowadził wykłady "Wychowanie fizyczne specjalne” i wypromował kilkudziesięciu magistrów wychowania fizycznego. Był członkiem senatu uczelni I kadencji. Pełnił funkcję wicedyrektora Instytutu Kultury Fizycznej 1985–1987. Kierował Studium Podyplomowym Wychowania Fizycznego 1987–1989 oraz Zakładem Teorii i Metodyki Wychowania Fizycznego 1987–1994. W roku 1990 Rada Wydziału Wychowania Fizycznego AWF w Warszawie jednomyślnie zaaprobowała wniosek o nadanie mu tytułu docenta kontraktowego, jednak zmiana polskich przepisów uniemożliwiła objęcie tej funkcji.

Kontynuując pracę naukową w dziedzinie pedagogiki specjalnej zamierzał przeprowadzić badania znaczenia rekreacji fizycznej jako środka przeciwdziałającego niedostosowaniu społecznemu osób odbywających kary pozbawienie wolności; opublikował pracę na temat potrzeby przeprowadzenia takiego eksperymentu. Opracowanego programu badawczego nie udało się zrealizować, mimo kilkuletnich starań stawiane ograniczenia mogły wpłynąć na wyniki badań.



                                     

2. Działalność społeczna

Społeczna aktywność Włodzimierza Brzezińskiego, którą charakteryzował się od okresu młodości, znajdowała liczne przejawy w późniejszym życiu, łącznie z okresem emerytalnym po 1994.

Można to było zauważyć już wcześniej, kiedy pełnił funkcję radnego Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie.

Wytrwale upowszechniał ruch i ideę olimpijską; należał do założycieli i bardzo aktywnym członkiem Szczecińskiego Klubu Olimpijczyka od roku 1980 pełnił przez wiele lat funkcję wiceprezesa, m.in. organizował inaugurację Centralnych Dni Olimpijczyka w Szczecinie w roku 1984. Był opiekunem naukowym paraolimpijczyków studiujących na Uniwersytecie Szczecińskim. Społecznie wspierał pracę Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Kalekich w Policach, który otwarto w roku 1959, a od roku 1975 działał pod kierownictwem twórcy rehabilitacji w Ośrodku – Edwarda Jędrucha był wspomagany przez prof. Tomasza Żuka. Współpracował z polickimi domami dziecka, Ośrodkiem Opiekuńczym dla Dzieci i Młodzieży w Szczecinie i innymi placówkami. Brał udział w studenckich obozach sportowych, w czasie których m.in. kierował przygotowaniami programów artystycznych, które zachwycały profesjonalną reżyserią i wysokim poziomem wykonania.

                                     

3. Publikacje

Jest autorem kilkudziesięciu prac, które wydawano od roku 1956, głównie w czasopismach nauczycielskich. Dotyczyły one m.in. praktycznej strony realizacji lekcji wychowania fizycznego, jego związków z wychowaniem ogólnym, lub problemom kultury w środowiskach nauczycielskich; 56 prac dotyczy wychowania fizycznego dzieci specjalnej troski, w tym książki:

  • Zainteresowanie wychowaniem fizycznym, sportem i turystyką dzieci i młodzieży specjalnej troski
  • Wychowanie fizyczne specjalne, cz, 1–3, 1990–1991 cz. 3 z Edwardem Jędruchem
cz. 1 – Resocjalizacja dzieci i młodzieży niedostosowanej społecznie ​ISBN 83-87341-78-9 ​ cz. 2 – Rewalidacja dzieci i młodzieży upośledzonej umysłowo ​ISBN 83-7241-003-8 ​ cz. 3 – Rewalidacja dzieci i młodzieży niepełnosprawnej ​ISBN 83-7241-004-6 ​
  • Rozmyślania o wychowaniu fizycznym, 1999 ​ISBN 83-7241-009-7 ​

Obserwacje i przemyślenia dotyczące okresu pracy w Policach zawarł m.in. w książkach:

  • Dzieci z Puszczy Wkrzańskiej 2001 ​ISBN 83-86627-26-3 ​, ​ISBN 978-83-86627-26-4 ​
  • Byłem Grekiem. Wspomnienia wychowawcy dzieci greckich i macedońskich, Police 1953–1963 2000 ​ISBN 83-86627-51-4 ​, ​ISBN 978-83-86627-51-6 ​
  • Laur olimpijski z Puszczy Wkrzańskiej, 2004 z: E. Jędruchem i J. Chmielewskim ​ISBN 83-916431-0-7 ​, ​ISBN 978-83-916431-0-5 ​
                                     

4. Wyróżnienie i wspomnienia

  • 1997 – "Brzdąc” odznaka przyznawana przez szczecińską kapitułę dziecięcą
  • 1984 – honorowa Złota Odznaka za działalność na rzecz ruchu olimpijskiego od Polskiego Komitetu Olimpijskiego; specjalne pisemne podziękowanie Wojewody Szczecińskiego za wzorową organizację inauguracji Centralnych Dni Olimpijczyka Szczecin
  • 1975 – nagroda I stopnia Ministra Oświaty i Wychowania

Marek Łyskawa, współpracownik Włodzimierza Brzezińskiego w US m.in. współautor publikacji, swoje wspomnienie, opublikowane w uniwersyteckich Zeszytach Naukowych, zakończył:

Po ponad dziesięciu latach od tej chwili Zbigniew "Bitels” Włodarczyk mówił w czasie wywiadu, zatytułowanego Najlepsze lata dzieciństwa - wiadomo, w Policach.:

                                     

5. Życie rodzinne

Ożenił się w roku 1956 z nauczycielką z polickiego Państwowego Ośrodka Wychowawczego. Włodzimierz i Halina Brzezińscy byli małżeństwem do śmierci Włodzimierza. Mieli dwóch synów, Andrzeja i Marka.

Free and no ads
no need to download or install

Pino - logical board game which is based on tactics and strategy. In general this is a remix of chess, checkers and corners. The game develops imagination, concentration, teaches how to solve tasks, plan their own actions and of course to think logically. It does not matter how much pieces you have, the main thing is how they are placement!

online intellectual game →