Топ-100
Poprzednia

ⓘ Linia kolejowa nr 351



Linia kolejowa nr 351
                                     

ⓘ Linia kolejowa nr 351

Linia kolejowa nr 351 Poznań Główny – Szczecin Główny – magistralna linia kolejowa w północno-zachodniej Polsce, będąca fragmentem międzynarodowej magistrali E 59 ciągnącą się ze Skandynawii na południe Europy. Jest podstawową linią łączącą stolicę województwa zachodniopomorskiego z większością kraju. Położona jest w granicach trzech województw: wielkopolskiego, lubuskiego i zachodniopomorskiego oraz na obszarze oddziałów regionalnych PKP PLK w Poznaniu i w Szczecinie.

                                     

1. Przebieg

Linia rozpoczyna bieg w centrum Poznania na węzłowej stacji Poznań Główny, skąd można dojechać m.in. do Wrocławia, Warszawy czy Katowic. Następnie wychodzi ze śródmieścia ciasnym łukiem o kącie 90 stopni, a w Kiekrzu linia łączy się z towarową obwodnicą Poznania. W Krzyżu bezkolizyjnie przecina dawną linię Berlin – Królewiec będącą jednocześnie punktem przesiadkowym w stronę Gorzowa Wielkopolskiego i Piły. W Stargardzie odgałęzia się linia z Trójmiasta. Ostatni, 23-kilometrowy fragment trasy przebiega przez teren Szczecina – w większości przez Prawobrzeże, Międzyodrze oraz Pomorzany i kończy się na powstałym w 1843 roku dworcu Szczecin Główny położonym nad rzeką Odrą na osiedlu Nowe Miasto.

Linia przebiega przez trzy duże puszcze. Są to: Puszcza Notecka pomiędzy Wronkami a Drawskim Młynem, Puszcza Drawska pomiędzy Drawinami a Mierzęcinem Strzeleckim oraz Puszcza Goleniowska pomiędzy Miedwieckiem a Szczecinem Zdunowem. Magistrala przecina też rzeki Wartę, Noteć, Drawę, Regalicę i Odrę Zachodnią.

                                     

2.1. Historia Do 1945 roku

W maju 1846 Berlin-Stettiner Eisenbahn-Gesellschaft BSE, czyli Towarzystwo Kolei Żelaznej Berlińsko-Szczecińskiej oddało do użytku odcinek ze Szczecina do Stargardu, który był przedłużeniem otwartej 3 lata wcześniej linii z Berlina do Szczecina. Odcinek ze Szczecina Gł. do Dąbia prowadził wówczas przez stację Finkenwalde.

4 marca 1846, po akceptacji projektu przez króla Friedricha Wilhelma IV Hohenzollerna, koncesję na budowę linii w kierunku Poznania otrzymała spółka akcyjna Stargard-Posener Eisenbahn-Gesellschaft SPE, czyli Towarzystwo Kolei Żelaznej Stargardzko-Poznańskiej. Budowę rozpoczęto 20 marca 1846 od strony Stargardu.

W ciągu 12 miesięcy powstały kolejne odcinki linii SPE:

  • w lipcu 1848 z Krzyża do Wronek i Szamotuł,
  • w sierpniu 1848 z Krzyża do Poznania Woli i Poznania Jeżyc.
  • w sierpniu 1847 ze Stargardu do Dobiegniewa
  • w czerwcu 1848 z Dobiegniewa do Krzyża,

Pierwszy pociąg wjechał do Poznania 10 sierpnia 1848.

W 1856 oddano do użytku ostatni fragment z Jeżyc do Poznania Gł., gdzie połączyła się z nowo wybudowaną linią Kolei Górnośląskiej z Wrocławia linia Wrocław – Leszno – Poznań. W międzyczasie, w 1851 w Krzyżu powstał węzeł kolejowy z późniejszą linią z Berlina do Królewca czyli tzw. Ostbahn. Linia ze Stargardu/Szczecina była pierwszą, która dotarła do Poznania.

W 1869 przekształcono dworzec Szczecin Gł. z czołowego w przelotowy, zmieniając przebieg torów w kierunku Dąbia, a dawne torowisko rozebrano. 10 lat później wybudowano odcinek między Poznaniem Wolą a dworcem głównym przez nową stację Jeżyce obecnie podg "Poznań POD” i podobnie jak w Szczecinie, nieużywane już tory rozebrano.

W 1912 roku zmieniono przebieg linii na szlaku Drawiny – Krzyż, budując wiadukt nad linią kolejową nr 203 będącą fragmentem Ostbahnu. Stary przebieg linii został obecnie przekształcony w ulicę Długą w Krzyżu.

W 1918 lub 1919 południowy fragment linii znalazł się w granicach nowo powstałego państwa – II Rzeczypospolitej. Stacjami granicznymi stały się: Kreuz Krzyż po stronie niemieckiej i Drawski Młyn po stronie polskiej. W 1936 otwarto obwodową linię towarową Güterumgehungsbahn pomiędzy stacjami Szczecin Dąbie i Szczecin Główny przez Dziewoklicz, ostatni odcinek dzisiejszej linii 351.

W 1936 według polskiego Urzędowego Rozkładu Jazdy Pociągów tab. 222 na trasie kursowało 7 par pociągów, w tym 2 pary do Szczecina. Po 1 parze kończyło bieg w: Drawskim Młynie, Wronkach, 2 pary w Szamotułach, a 1 para kursowała tylko do Rokietnicy. W 1939, po wybuchu II wojny światowej, cała linia z powrotem znalazła się w granicach Niemiec. W 1944 według rozkładu jazdy Deutsches Kursbuch tab. 129a między Poznaniem a Stargardem kursowało 5 par pociągów w tym 2 pospieszne: z/do Poznania do/z Hamburga i z/do Wrocławia do/ze Szczecina oraz kilka osobowych między różnymi odcinkami linii. Podobnie jak obecnie, najwięcej pociągów kursowało na odcinku Stargard – Szczecin tab. 124a – 8 par pociągów pospiesznych oraz 14 par osobowych.

                                     

2.2. Historia Po 1945 roku

Po wytyczeniu nowych granic zgodnie z ustaleniami konferencji poczdamskiej, Kolej Stargardzko-Poznańska przypadła w całości Polsce i stała się główną linią wyjazdową ze lub: wjazdową do Szczecina. Tą trasą do dziś kursuje większość pociągów łączących miasto z centrum i z południem Polski.

Daty elektryfikacji linii:

  • czerwiec 1975 r. z Poznania Gł. do Rokietnicy,
  • lipiec-sierpień 1978 r. z Krzyża do Stargardu,
  • wrzesień 1977 r. z Rokietnicy do Krzyża,
  • grudzień 1978 r. ze Stargardu do Szczecina Gł.

Linia z Poznania była pierwszą w szczecińskim węźle kolejowym oraz obecnym województwie zachodniopomorskim, nad którą zawisła sieć trakcyjna.

W 1980/81 r. między Poznaniem Gł. a Szczecinem Gł. kursowało 11 par pociągów pospiesznych plus 3 w kierunku Świnoujścia z pominięciem Szczecina Dąbia oraz 6 par osobowych. Dodatkowo między Poznaniem Gł. a Krzyżem kursowało 6 par, a z Krzyża do Stargardu 3 pary. Najwięcej pociągów kursowało między Stargardem a Szczecinem Gł. – w sumie 15 par pociągów pospiesznych i 22 pary osobowych.

W 1985 wpisano linię Poznań – Szczecin nr linii E-59 jako ważną dla transportu międzynarodowego do umowy europejskiej AGC.

25 kwietnia 2017 podpisano umowę na wykonanie wyprzedzających robót remontowych torów i sieci trakcyjnej na odcinku Słonice – Szczecin Dąbie, które wykona Zakład Robót Komunikacyjnych DOM w Poznaniu. Łączna wartość inwestycji to ponad 69 milionów złotych.

W sierpniu 2018 PKP Polskie Linie Kolejowe podpisały z firmą AŽD Praha umowę na budowę urządzeń sterowania ruchem kolejowym oraz urządzeń kolejowej sieci telekomunikacyjnej między Poznaniem a Wronkami, a w grudniu na odcinku Słonice – Szczecin Dąbie.



                                     

3. Statystyki i podziały linii

Dla pociągów pasażerskich i szynobusów prędkość maksymalna 150 km/h jest dozwolona na niespełna 9-kilometrowym odcinku z czego na 1 km szlaku występuje ograniczenie do 140 km/h z powodu nieprzystosowania sygnalizacji przejazdowej od Wronek do Miałów od 60.442 do 69.100 km. Na pozostałej trasie prędkość dozwolona wynosi od 100 do 140 km/h, poza fragmentami na odcinku Poznań Główny – Poznań POD, Wronki – Miały gdzie maksymalna prędkość waha się pomiędzy 70 a 100 km/h. Pociągi towarowe od Krzyża do Stargardu mogą rozwijać prędkość do 100 km/h, na pozostałych odcinkach od 60 km/h do 80 km/h.

Hipotetyczny czas przejazdu nie uwzględniając postojów oraz ograniczeń czasowych całej linii z maksymalną dozwoloną prędkością wynosi 1:52 h dla toru nieparzystego pasażerskie i szynobusy – średnio 114.1 km/h oraz 2:32 h dla towarowych śr. 84.4 km/h. Na torze parzystym 1:48 h dla pasażerskich i szynobusów 118.5 km/h oraz 2:24 h dla towarowych 89 km/h.

Porównanie czasu przejazdów dla pociągów osobowych w wybranych latach wartości uśrednione:

Najkrótszy czasu przejazdu pociągu na całej trasie w wybranych latach:

Podział linii według obszarów działania Zakładów Linii Kolejowych spółki PKP Polskie Linie Kolejowe:

  • od 87.1 km do końca linii 213.5 km: Oddział Regionalny w Szczecinie, Zakład Linii Kolejowych Szczecin
  • od 80.3 do 87.1 km: Oddział Regionalny w Szczecinie, Zakład Linii Kolejowych Zielona Góra
  • od początku linii 0.0 do 80.3 km: Oddział Regionalny w Poznaniu, Zakład Linii Kolejowych Poznań

Numery tabel w rozkładzie jazdy:

  • Tabela 361 – rozkład szczegółowy od Stargardu do Szczecina Gł.
  • Tabela 360

Podział linii według województw:

  • od Poznania Gł. do Krzyża – wielkopolskie
  • od Drawin do Dobiegniewa – lubuskie
  • od Bierzwnika do Szczecina Gł. – zachodniopomorskie
                                     

4.1. Ruch pociągów pasażerskich Połączenia dalekobieżne

Linia 351 to podstawowe połączenie kolejowe Szczecina z większością Polski, dlatego na sporej części linii dominuje ruch dalekobieżny. Całą trasę pokonują 3 pary pociągów kategorii Express InterCity, 8 par pociągów kategorii InterCity, oraz 7 par pociągów kategorii TLK – wszystkie obsługiwane przez spółkę PKP Intercity. Dodatkowo na odcinku Stargard – Szczecin Główny pojawia się 5 par pociągów jadących od strony Gdańska oraz Piły, oraz 3 pary pociągów na odcinku Poznań Główny – Poznań POD jadących w stronę Kołobrzegu. Jednakże ze względu na remont tej linii na odcinku Poznań - Wronki liczba pociągów każdej kategorii została ograniczona a większość pociągów została skierowana na inne linie np. na nadodrzankę lub skrócona.

Pociągi jeżdżące po całej linii:

  • EIC Chrobry Warszawa Wschodnia – Szczecin Główny – Warszawa Wschodnia
  • IC Merkury Poznań Główny – Szczecin Główny – Poznań Główny
  • TLK Gałczyński Warszawa Wschodnia – Szczecin Główny – Warszawa Wschodnia
  • IC Barnim Katowice – Świnoujście – Katowice
  • IC Mewa Warszawa Wschodnia – Szczecin Główny – Warszawa Wschodnia
  • IC Przemyślanin Przemyśl Główny – Szczecin Główny – Przemyśl Główny
  • IC Barbakan Kraków Główny – Szczecin Główny – Kraków Główny
  • TLK Osterwa Przemyśl Główny – Szczecin Główny – Przemyśl Główny
  • TLK Uznam Warszawa Wschodnia – Świnoujście – Warszawa Wschodnia
  • TLK Podhalanin Zakopane – Szczecin Główny – Zakopane

Pociągi jeżdżące na części linii:

  • IC Malczewski Przemyśl Główny – Słupsk – Przemyśl Główny
  • TLK Gwarek Katowice – Słupsk – Katowice
  • IC Albatros Gdańsk Główny – Szczecin Główny – Gdańsk Główny
  • TLK Gryf Olsztyn Główny – Szczecin Główny – Olsztyn Główny
  • TLK Moniuszko Warszawa Wschodnia – Szczecin Główny – Warszawa Wschodnia
  • TLK Szkuner Katowice – Kołobrzeg – Katowice
  • TLK Stańczyk Olsztyn Główny – Szczecin Główny – Olsztyn Główny
  • TLK Rybak Białystok – Szczecin Główny – Białystok
  • TLK Żuławy Olsztyn Główny – Szczecin Główny – Olsztyn Główny
                                     

4.2. Ruch pociągów pasażerskich Połączenia regionalne

Jedynym przewoźnikiem regionalnym na linii 351 są Przewozy Regionalne – zarówno w aglomeracji poznańskiej, jak i w szczecińskiej. Cała trasa jest pokonywana przez 4 pary pociągów Regio obsługiwanych jednostkami serii ED78 należącymi do województwa zachodniopomorskiego. Na krótszych odcinkach ofertę uzupełniają połączenia aglomeracyjne. Poza tym z linii 351 na pewnych odcinkach korzystają pociągi Regio m.in. relacji Poznań Główny – Kostrzyn, Poznań Główny – Kołobrzeg, Słupsk – Szczecin Główny, Szczecinek – Szczecin Główny czy Piła Główna – Szczecin Główny. Na odcinku p.odg Regalica – Szczecin Główny większość pociągów regionalnych zjeżdża na równoległy odcinek linii 855 i 273 przez stację Szczecin Port Centralny.

                                     

5. Wypadki

5 maja 1997 roku wydarzyła się jedna z najtragiczniejszych, katastrofa kolejowa na stacji w Reptowie koło Szczecina, w której zginęło 12 osób.

Najwięcej wykolejeń na trasie miało miejsce na stacji Miały – tylko od 1989 roku zdarzało się to trzykrotnie. 18 stycznia 1991 roku nastąpiło wykolejenie pociągu pospiesznego z Kielc do Szczecina Niebuszewa, 24 lutego 2001 roku wykoleił się pociąg towarowy jadący ze stacji Poznań Franowo do stacji Szczecin Port Centralny, a 4 stycznia 2004 roku około godziny 1:00 na szlaku przed stacją od strony Wronek doszło do wykolejenia 12 wagonów pociągu towarowego relacji Wrocław Brochów – Świnoujście, czego konsekwencją chwilę później było uderzenia w nie pociągu pospiesznego relacji Szczecin Główny – Terespol. W tych trzech katastrofach nikt nie zginął, ale 22 osoby w tym 21 w ostatniej z nich zostały ranne.

W sierpniu 1992 roku iskry z osi pociągu jadącego tą linią spowodowały pożar Puszczy Noteckiej – jeden z największych pożarów lasów w nowożytnej historii Polski.



                                     

6. Ciekawostki

  • W latach 1936–1945 istniały 3 linie łączące Szczecin Dąbie ze Szczecinem Głównym. Pierwsza powstała w 1846 roku w 1869 roku przebieg częściowo zmieniono przez stacje Szczecin Lotnisko i Szczecin Port Centralny. W 1936 roku zbudowano trasę przez stację obecnie posterunek odgałęźny Dziewoklicz, a także łącznicę z linią z Wrocławia, tworząc tym samym trzecie połączenie. Pierwsza trasa nie została uruchomiona po wojnie, gdyż wycofujący się Niemcy wysadzili mosty nad Cegielinką i Martwą Wodą, a nowe władze nie podjęły decyzji o odbudowie. Dwie ostatnie trasy istnieją i są używane do dziś.
  • Pociągi jadące od strony Goleniowa oraz Świnoujścia, przez Szczecin Główny i zmierzające dalej w kierunku Stargardu i Poznania dwukrotnie przejeżdżają odcinkiem p. odg. Regalica – Szczecin Dąbie. Część z nich dwukrotnie zatrzymuje się także na przystanku Szczecin Zdroje i stacji Szczecin Dąbie.
  • Obecna linia 351 była pierwszą, która dotarła do Poznania. Dopiero 8 lat później w 1856 roku Poznań stał się stacją przelotową, kiedy otwarto linię z Wrocławia, a w 1870 roku stał się węzłem po wybudowaniu linii z Berlina.
  • Po otwarciu pierwszej linii kolejowej do Poznania, dzięki masowym wycieczkom, do tego miasta została zawleczona epidemia cholery.
Free and no ads
no need to download or install

Pino - logical board game which is based on tactics and strategy. In general this is a remix of chess, checkers and corners. The game develops imagination, concentration, teaches how to solve tasks, plan their own actions and of course to think logically. It does not matter how much pieces you have, the main thing is how they are placement!

online intellectual game →